Category Archives: Półwysep Arabski

Serdecznie zapraszamy na wystawę o Kuwejcie!


Archeologia Wschodu pragnie bardzo serdecznie zaprosić na wystawę fotograficzną autorstwa Katarzyny Pawłowskiej dotyczącej Kuwejtu oraz pobliskiej wyspy Fajlaki. Wystawa odbędzie się w Galerii „Korytarz” Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Otwarcie galerii zdjęć nastąpi 29 listopada 2013 roku i będzie można ją podziwiać do 16 grudnia bieżącego roku. Ogłaszamy jednocześnie patronat medialny nad powyższą wystawą. Serdecznie zapraszamy! Przybywajcie!

1454438_10152096662399636_969650037_n

 

Dołącz do wydarzenia! (Facebook)


Zapraszamy do publikowania w Szkicach!


Archeologia Wschodu ma przyjemność zaprosić wszystkich zainteresowanych projektem oraz ewentualną publikacją do odwiedzenia nowej strony internetowej czasopisma archeologicznego „Szkice z archeologii Bliskiego i Środkowego Wschodu” („Papers on Archeology of the Near and Middle East” = PANME Journal).  Witryna mieści się pod adresem: archeologiaszkice.wordpress.com i jest dostępna także w wersji anglojęzycznej (również pod osobnym adresem panme.wordpress.com).

100

Szkice z archeologii Bliskiego i Środkowego Wschodu, są rocznikiem, w którym ukazują się artykuły składane w jednym z języków kongresowych, oraz języku ojczystym autora. Podstawowym celem “Szkiców…” jest publikowanie wyników projektów i badań studentów i naukowców polskich oraz zagranicznych. Zakres terytorialny poruszanych tematów  ogranicza się do krajów Bliskiego i Środkowego Wschodu, a także północno-wschodniej Afryki, Anatolii oraz Kaukazu, zaś ich chronologia jest praktycznie nieograniczona i zawiera się pomiędzy paleolitem a czasami najnowszymi. Głównymi dyscyplinami, które obejmuje czasopismo, są archeologia, etnografia, geofizyka, kartografia oraz dziedziny im pokrewne. Do końca roku 2013 zostanie wydany tom 2 „Szkiców…”, zaś już teraz zapraszamy do nadsyłania abstraktów artykułów do tomu 3 (planowany rok wydania: 2014; abstrakt musi być zgodny z wytycznymi, które można znaleźć na stronie czasopisma).

Abstrakty należy nadsyłać na maila archeologia.szkice@gmail.com. Na podany adres prosimy również kierować wszelkie pytania i wątpliwości związane z czasopismem. Redakcja postara się odpowiedzieć na wszystkie z nich. Od tomu 2 redaktorem naczelnym czasopisma został mgr Jacek Hamburg.

Planowane jest również wydawanie suplementów do każdego tomu, które  będą miały charakter monografii. Pierwsza planowana seria monograficzna pt. „Caucasia: Archaeological Studies” traktować będzie o archeologii i badaniach na szeroko pojętym Kaukazie. Publikacja będzie wydawana w jednym z języków kongresowych ze streszczeniem w języku polskim.

Oczywiście wszystkie przyszłe tomy (tak samo jak tom 1) zostaną opublikowane również w wersji on-line i będą dostępne zarówno na stronie czasopisma, jak i na witrynie Archeologia Wschodu.

Zapraszamy serdecznie do śledzenia obu powyższych witryn czasopisma i wszelkich pojawiających się tam informacji, w szczególności pod zakładką „zapowiedzi wydawnicze” (w wersji ang. „upcoming releases”)!


Wyniki ankiety


Nadszedł czas, by przedstawić wyniki ankiety przeprowadzonej w styczniu i lutym na łamach naszej strony internetowej. Badanie składało się z jednego pytania i szeregu odpowiedzi do wyboru. Pytanie dotyczyło stopnia zainteresowania naszych czytelników poszczególnymi obszarami Wschodu. W ankiecie wzięło udział ponad sto osób.

Na pytanie, jakich obszarów powinny dotyczyć nasze wpisy, najczęściej wybieraną odpowiedzią były Lewant i Fenicja, na drugim miejscu z niewielką stratą znalazła się para Mezopotamia i Iran. Dalej Anatolia i Kakuaz oraz Indie i Cejlon. Mniej niż jedną dziesiątą głosów uzyskały po kolei: ex aequo Chiny i Azja południowo-wschodnia, Środkowy Wschód i Półwysep Arabski. Oto procentowe zestawienie oddanych głosów:

Lewant i Fenicja 24%
Mezopotamia i Iran 20%
Anatolia i Kaukaz 13%
Indie i Cejlon 10%
Chiny 8%
Azja południowo-wschodnia 8%
Środkowy Wschód 7%
Półwysep Arabski 5%
Inne 4%

Patrząc na dotychczasową działalność twórców strony, wpisujemy się w Wasze gusta! Przynajmniej częściowo: spośród przeszło 80 umieszczonych już wpisów, najliczniejszą grupę stanowią te dotyczące ogółem Bliskiego i Dalekiego Wschodu, za nimi natomiast „lider” wyników – Lewant, a następnie również wysoko notowana Anatolia.

Dziękujemy wszystkim za udział w ankiecie! Życzenia czytelników postaramy się jak najdokładniej spełnić. Życzymy przyjemnej lektury i czerpania przyjemności z odwiedzania naszej strony! 


Wykopaliska w Kuwejcie okiem Uczestnika! (aktualizacja 29.02.2012)


W dniu dzisiejszym Archeologia Wschodu pragnie przedstawić artykuł autorstwa Krzysztofa Kiersnowskiego,  studenta IV roku archeologii w Instytucie Archeologii na Uniwersytecie Warszawskim. Krzysztof zaznajomi Czytelników ze znaleziskami i ogólną charakterystyką stanowisk kopanych przez polsko-kuwejcką misję archeologiczną w Kuwejcie prowadzoną przez prof. Piotra Bielińskiego okiem uczestnika ostatniej z nich, która miała miejsce jesienią minionego roku 2011.

Polsko-kuwejckie wykopaliska w północnym Kuwejcie.

by Krzysztof Kiersnowski

Na początku grudnia dobiegła końca siódma kampania wykopaliskowa Polsko-Kuwejckiej Misji Archeologicznej w Kuwejcie. Badania opierają się na współpracy Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW z Narodową Radą Kultury i Sztuk Pięknych Kuwejtu. Prace wykopaliskowe odbywają się dwa razy w roku. Jesienna misja, w której brałem udział, prowadzona jest przez prof. Piotra Bielińskiego.

Tegoroczne jesienne badania trwały pięć tygodni i skupiały się na osadzie z okresu Ubaid, odkrytej kilka lat temu przez archeologów kuwejckich. Polacy prowadzą badania na tym stanowisku, które nosi nazwę Bahra 1, od 2009 roku. Osada znajduje się na pustyni As-Sabbiya w północnym Kuwejcie (mapa 1). Celem ekspedycji było poznanie zasięgu osady. Jej rozmiar okazał się dużą niespodzianką. Mimo, że ograniczony czas badań nie pozwolił na odkrycie zasięgu całej osady, już teraz wiadomo, że jest ona jedną z największych spośród znanych osad z tego okresu w rejonie Zatoki Perskiej (vel Arabskiej).

Mapa 1. Położenie stanowiska.

Osada była zamieszkana w okresie kultury Ubaid, istniejącej od początku VI tysiąclecia do połowy IV. Ceramika znajdowana na stanowisku, posiadająca charakterystyczne dla tego okresu kształt oraz malowane wzory pozwala na datowanie osady na fazy 3 i 2/3 tego okresu. Na terenie stanowiska eksplorowane są kamienne mury. Wzniesione są na niewielką wysokość z lokalnego piaskowca, łatwo dostępnego w okolicy. Wyższe partie murów musiały być zbudowane z innego materiału, nie zostawiającego po sobie śladów – brak na stanowisku gruzowisk świadczących o zawalonych ścianach, czy też zniszczonych murach z cegły mułowej. Przypuszczalne mieszkańcy osady do wznoszenia ścian używali materiałów organicznych, np.  plecionek roślinnych wzmocnionych błotem.

Oprócz fragmentów budynków zostały odkryte w tym sezonie także powiązane z nią instalacje gospodarcze. W większości były to zapewne paleniska zbudowane ze stojących na sztorc i ustawionych w kręgu płaskich kamieni. Około 50 metrów na północ od głównej części osady, pod skałą osłaniającą osadę od północno-zachodnich wiatrów odkryto około dziesięciu owalnych skupisk kamieni, których przeznaczenia nie udało się określić, ze względu na całkowity brak materiału i śladów wskazujących na funkcję owych skupisk.

Materiał znajdowany w osadzie to w głównej mierze duże ilości muszli, nieraz całe ich skupiska, które z pewnością zostały utworzone w wyniku ludzkiej działalności – ich naturalne pochodzenie zostało wykluczone dzięki badaniom geologicznym określającym zasięg zatoki w starożytności. Na stanowisku znajdywana jest także ceramika oraz narzędzia kamienne, różnego rodzaju muszlowe paciorki, a także krzemienne wiertniki, które służyły do przewiercania muszli. Ze względu na różnorodność znalezisk w badaniach bierze udział wielu specjalistów – ceramolog, specjalista od narzędzi krzemiennych, konserwator, geodeta oraz geolog. W tym roku część materiału kostnego z osady została oddana do badań archeozoologicznych, planowane są też kolejne badania specjalistyczne.

Pomimo trzech sezonów badań, z osadą wiąże się wciąż wiele pytań – gdzie było źródło wody pitnej dla jej mieszkańców? Czym się żywili? Czym się zajmowali? Odpowiedzi na te pytania mamy nadzieję uzyskać dzięki następnym sezonom badań.

Więcej informacji na temat polskich badań w Kuwejcie można znaleźć na stronie Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej:

http://www.pcma.uw.edu.pl/index.php?id=26&L=0.

Polecam lekturze także raport z wykopalisk na pustyni As-Sabbiya w latach 2007-2010, znajdujący się w bibliotece IA UW1 oraz artykuły znajdujące się pod adresami:

http://www.arabtimesonline.com/Portals/0/PDF_Files/pdf11/dec/05/06.pdf

http://www.kuwaittimes.net/read_news.

phpnewsid=NjU3NTA0OTI3Mw%3D%3D&mid=5487

1 Kuwaiti – Polish Archaeological Investigations In Northern Kuwait; As-Sabbiya 2007-2010, Warsaw – Al-Jahra 2011, National Council for Culture, Arts and Letters, Kuwait oraz Polish Centre of Mediterranean Archaeology, University of Warsaw

Pracę na kapryśnej w pogodę pustyni umilały wypasane w okolicy stada wielbłądów!

This slideshow requires JavaScript.


Wpis UNESCO


Lista UNESCO

W wyniku obrad tegorocznego, 35-tego posiedzenia Komitetu na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości UNESCO wpisano 25 obiektów (1), w tym aż 5 stanowisk dziedzictwa kulturowego z terenów Bliskiego Wschodu (2):

  • obszar chroniony Wadi Rum w Jordanii (obiekt mieszany: kulturowy i przyrodniczy),
  • 9 ogrodów perskich w Iranie, gdzie tradycja ogrodnictwa sięgają VI w. p. n. e.,
  • późnoantyczne miasta północno-zachodniej Syrii: ww sumie ok. 40 osad, zebranych w 8 parków archeologicznych, z okresów późnorzymskiego, bizantyjskiego i wczesnego chrześcijaństwa,
  • XVI-wieczny meczet Selimiye wraz z külliye (zespołem budynków towarzyszących) w Adrianopolu, w Turcji,
  • oraz pierwszy obiekt na Liście z terenu Zjednoczonych Emiratów Arabskich: Al Ain.Wyróżnienia doczekały się tereny Al Ain: wzgórze Hafit, park archeologiczny Hili, stanowisko Bidaa Bint Saud, sześć oaz (Al Ain, Mutared, Muwaji, Hili, Jimi i Qattara) i systemy nawadniające aflaj.

Rada Narodowa ds. Turystyki i Starożytności ZEA oraz Zarząd ds. Kultury i Dziedzictwa Emiratu Abu Dhabi ogłosiły wiadomość pod koniec 35-tego posiedzenia Komitetu UNECSO w Paryżu w czerwcu tego roku. W czasie obrad (uzasadnienie decyzji Komitetu: 3) wzięto pod uwagę niepowtarzalność stanowisk, dobry stan zachowania i skrupulatnie zebraną dokumentację naukową. Unikatowy charakter miasta Al Ain i jego kulturowych skarbów został zabezpieczony przez szereg ustaw (zakazujących m.in. wznoszenia w pobliżu stanowisk budynków na wysokość większą niż 20 m) wydanych jeszcze przez głównego założyciela państwa, pierwszego prezydenta Emiratów, szejka Zaida bin Sultana Al-Nahyana (nota bene urodzonego w tym mieście). Dodatkowo, odkąd w październiku 2005 roku powołano do życia lokalny Zarząd ds Kultury i Dziedzictwa Emiratu Abu Dhabi, tereny te otoczono szczególną opieką konserwatorską. Co prawda niektóre prace rekonstrukcyjne pozbawiły nas części informacji o obiektach, jednak ich przeprowadzenie było konieczne dla zachowania budowli. Obecnie prace planowane są w frocie i meczecie Jahili (4).

Al Ain położone jest we wschodniej części emiratu Abu Dhabi, przy granicy z Omanem. Granice miasta obejmują obiekty stanowiące źródło wiedzy o kulturach Hili, Hafit i Umm an-Nar, większość z nich reprezentuje przykłady pochówków zbiorowych z epoki brązu i systemów nawadniania aflaj, używanych od epoki żelaza. Polegają one na drążeniu kanałów w głębi wzniesień, co pozwala na wykorzystanie pokładów wód podziemnych do nawadniania terenów nizinnych. Prawdopodobnie rozwój tego systemu przyczynił się do wprowadzenia osiadłego trybu życia przez mieszkańców. Samo miasto – zwane, ze względu na obecność sześciu oaz w jego obrębie, „miastem-ogrodem” (5), ma bogatą i sięgającą 8 tysiącleci wstecz historię. Odkrycia archeologiczne wskazują na nieprzerwaną obecność ludzi na tych terenach od końca paleolitu, do czasów islamskich oraz na ożywione kontakty handlowe z Mezopotamią, Persją i Indiami.

Na terenie największego w Emiratach parku archeologicznego z epoki brązu – w Hili, znajduje się wielki grobowiec kultury Umm an-Nar (kamienna budowla na planie zbliżonym do okręgu) oraz najstarsze w regionie instalacje nawadniające systemu falaj – z epoki żelaza, ok. 1000 r. p. n. e..

Stanowisko Gebel Hafit, zawierające ponad 500 grobowców, jest stanowiskiem przewodnim dla horyzontu kulturowego Hafit, datowanego na 3200-2700 lat p.n.e. Część wyposażenia pochówków stanowią importy z Mezopotamii (ubaidzka ceramika malowana i paciorki), część wskazuje Co więcej źródła pisane i znaleziska miedziane z terenów Mezopotamii wskazują, że duża część miedzi dostarczanej do Międzyrzecza w 3 tys. p. n. e. pochodziła z Magan – identyfikowanego z terenami na pograniczu dzisiejszego Omanu i Emiratów. Ponadto w pobliżu wzgórza odkryto ślady prehistorycznych pustynnych obozowisk i znajdują się tam kamienne kopce z przełomu 4-ego i 3-ego tysiąclecia oraz pochodzące z okresu islamskiego instalacje falaj i osada w oazie. Wreszcie Gebel Hatif zasługuje na uwagę ze względu na bogaty materiał paleontologiczny oraz wartościową informację geologiczną i występujące tu gatunki zwierząt i roślin.

Oazy Al Ain, ich meczety, budynki historyczne i gospodarcze stanowią kolebkę kultury Beduinów na terenie Emiratów. Wyjątkowe dla tych miejsca są nie tylko pozostałości materialne, ale również i zwyczaje, jak np.: obrzędy weselne, tradycje sokolnictwa i wyścigów wielbłądów, rękodzieło i rzemiosło, takie jak plecionki palmowe, czy gościnność Beduinów. Ponadto według Komitetu UNESCO na szczególną uwagę zasługują występujące w regionie miasta, szczególnie na i wokół Gebel Hatif, flora i fauna np. zagrożony wymarciem białosęp, (6) oraz sposób w jaki nowoczesność łączy się tu z tradycją.

PS Wciągnięcie Al Ain w rejestr obiektów dziedzictwa kulturowego zbiegło się w czasie z pierwszym z terenu Emiratów samodzielnym wpisem na listę będącą uzupełnieniem tej powyższej – czyli spis Arcydzieł Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości (7): zapisu dokonano w listopadzie tego roku i dotyczył on tradycyjnej techniki tkackiej „sadu” (8).

Więcej na temat Al Ain:

http://www.adias-uae.com/alain.html

na podstawie:

http://www.unesco.pl/neste/2/article/1/25-nowych-wpisow-na-liste-swiatowego-dziedzictwa/

http://whc.unesco.org/en/news/774

http://whc.unesco.org/en/decisions/4295

http://www.middle-east-online.com/english/?id=46966

http://aaw.hct.ac.ae/english/al_ain/al_ain_main.htm

http://www.thenational.ae/news/uae-news/al-ain-wins-world-heritage-list-honours

http://www.unesco.org/culture/ich/index.php?lg=en&pg=00011

http://www.middle-east-online.com/english/?id=49218


Rytualne pochówki wielbłądów ze ZEA


Rytualny pogrzeb wielbłądów to praktyka nawiązująca do przedislamskiej oraz wczesnoislamskiej poezji i literatury arabskiej. Według niej należące do kogoś wielbłądy były zabijane wraz z nim w dniu pogrzebu właściciela. Najczęściej trzymano je na uwięzi przy grobach swoich poległych panów (aż umrą z głodu), którzy najczęściej byli  zabitymi w walce żołnierzami lub dowódcami. Czasami zdarzało się, że wielbłąda zabijano i układano w grobie przy zmarłym lub samotnie nieopodal nekropoli gdzie chowano ludzi. Według literatury oba sposoby były praktykowane naprzemiennie.

W Zjednoczonych Emiratach Arabskich pochówki wielbłąda bardzo długo nie były rozpoznane archeologicznie. Pierwsze takie groby odkryto dopiero w latach 1993-1994 na dwóch stanowiskach: al-Dur i Jabal Emmalah przez Australijską Misję Archeologiczną.  Lecz najważniejsze i najbardziej wyraźne  ślady wspomnianych powyżej praktyk pochodzą z niedawno przeprowadzonych wykopalisk w miejscowości Mileiha, gdzie Misja Archeologiczna Muzeum Regionu Sharjah (w którym leży stanowisko) odkopała niedawno kilkadziesiąt pochówków zwierzęcych podzielonych na III fazy. Groby wielbłądów zostały odkopane w fazie I oraz III stanowiska. II fazę charakteryzują pochówki koni. Prawdopodobnie nieopodal musi się znajdować cmentarz (być może rodzaj cmentarza wojskowego?).

Zespół wielbłądzich pochówków z Mileiha składa się z jednorodnych, prostych grobów w dosyć głębokich, okrągłych komorach wykopanych w ziemi. Sam otwór prowadzący od góry do wnętrza komory jest często obudowany regularnymi kamieniami. Groby nie posiadają żadnych innych struktur i nie posiadały żadnych konstrukcji naziemnych. Wielbłądy były składane do grobu w naturalnej  pozycji spoczynku tego zwierzęcia ze złożonymi pod siebie nogami. Sugeruje to, że zwierzęta te były przyprowadzane w stronę grobu, potem nakazywano im siąść, a następnie zabijano je na „klęczkach”.

Ponadto, szczególnie interesujące jest też to, że w Mileiha można zanotować obecność zarówno zwykłych wielbłądów jednogarbnych, które wielkością przypominają dzisiejsze Dromadery z terenów Zatoki Perskiej, jak i pochówki Baktrianów – wielbłądów dwugarbnych, które, według archeozoologów misji w Mileiha, były silniejsze i większe niż współczesne.

Wcześniej pochówki obu typów wielbłądów na jednym stanowisku  znane były z terenów Turcji, Iranu, Afganistanu i Turkmenistanu. Zjednoczone Emitaty Arabskie są pierwszym krajem z Półwyspu Arabskiego, w którym można odnaleźć tzw. groby hybrydowe (Hybrid Camel Graves). Datowanie wszystkich struktur na stanowisku nie jest jeszcze znane.

Grób wielbłąda (Pit Camel Burial) odkryty na stanowisku Mileiha.

 

Na podstawie artykułów z The Gulf Today z 12 i 25 listopada 2011.


Klejnot Maskatu w Singapurskim muzeum


15 października odbyło się w Singapurze oficjalne otwarcie morskiego eksperymentalnego muzeum i akwarium – w skrócie MEMA (Maritime Experiential Museum & Aquarium/海事博物馆及水族馆). Ulokowane na wyspie Santosa – znanej z dużej liczby atrakcji i chętnie odwiedzanej przez turystów, powstało po to, aby pomieścić replikę IX wiecznego arabskiego statku typu dau, ochrzczonego imieniem „Klejnot Maskatu”.

Film z otwarcia muzeum:

Dau (dāwa/dhow) jest to tradycyjny arabski typ statków żaglowych, z jednym lub kilkoma żaglami. Jeszcze do niedawna pływały one po wodach u wybrzeży Półwyspu Arabskiego, Indii i wschodniej Afryki. Duże dau mogły mieć około trzydziestu osób załogi, na mniejszych liczyła ona zazwyczaj 12 osób. Dau kursowały na południe w porze monsunowej zimą i wczesną wiosną, powracały zaś do Arabii późną wiosną lub na początku lata. Do nawigacji dau tradycyjnie używany był  kamal – przyrząd do mierzenia kąta między Gwiazdą Polarną a horyzontem, w celu wyznaczenia szerokości geograficznej.

Oryginalny IX wieczny statek, który stał się wzorcem do budowy Klejnotu Maskatu, zatonął w trakcie podróży powrotnej z Chin do portów Półwyspu Arabskiego wzdłuż morskiego odcinka szlaku jedwabnego. Potwierdzeniem celu tej podróży są pozostałości ładunku, który wiózł – były to m.in. ceramika arabska i chińska, złote i srebrne przedmioty i monety, jak i resztki anyżu gwiaździstego (Badianu Właściwego, pochodzącego z Azji południowo-wschodniej i uprawianego tam do tej pory). Odkryto go w 1998 roku na dnie morza koło wyspy Beiltung, znajdującej się niedaleko Jawy. Wrak był badany przez Tilmana Walterfanga, specjalistę od archeologii podwodnej i założyciela spółki Seabed Explorations NZ Ltd., zajmującej się prowadzeniem badań na dnie morza. Pierwszy raz w historii archeologii przebadano wrak arabskiego statku.

Powstanie repliki zawdzięczamy omańskim badaczom i rzemieślnikom, którzy, opierając się na wiedzy wyniesionej z badań wraku, zrekonstruowali statek w najdrobniejszych detalach. Klejnot Maskatu został zrobiony z desek z afrykańskiego mahoniu, powiązanych razem przy pomocy liny zrobionej z włókien orzecha kokosowca. Kadłub został pokryty warstwą tłuszczu koziego z rozgniecionymi muszlami, aby stał się wodoodporny. Miał 18 m długości i 6,4 m szerokości; stępka mierzyła 15,3m.

16 lutego 2010 roku Klejnot Maskatu wypłynął z omańskiego portu na otwarte morze. Jego celem był oddalony o 6630 kilometrów Singapur. Podróż statku, którego kapitanem został Omańczyk Saleh Al Jabri, trwała 138 dni, z czego 68 spędzonych na oceanie. Starano się, aby sama podróż była jak najbardziej zgodna z historycznymi realiami – załoga używała chociażby tradycyjnych IX wiecznych narzędzi i technik do określenia swojego położenia i wyznaczenia kierunku rejsu. Współczesna technologia była jednak potrzebna do komunikacji i prowadzenia badań nad starożytnymi metodami nawigacji. Podróż nie odbyła się bez problemów. Na trasie z Koczin (południowe Indie) do Galle (Sri Lanka) silny sztorm złamał maszt. Po prowizorycznych naprawach udało się dotrzeć do Galle. W ciągu dwóch tygodni poszukiwań w dżungli odpowiedniego surowca znaleziono dwa drzewa, z których wykonano nowy maszt.

Omańczycy są dumni ze swojej historii, w której morze zawsze grało ważną rolę. Ich przodkowie pływali po oceanie od czasów IV tysiąclecia p.n.e., przyczyniając się do rozwoju handlu w rejonie Zatoki Perskiej. Omańscy żeglarze byli prawdopodobnie pierwszymi semitami, którzy dopłynęli do Indii i Chin. Pomogli w IX wieku n.e. ustanowić stały morski szlak handlowy w kierunku Dalekiego Wschodu  i przyczynili się znacznie do rozprzestrzenienia się Islamu poza półwysep.

Wywiad z kapitanem Saleh Al Jabri, nakręcony kiedy statek dopłynął do Penangu

——————————————————————————————————————–

Na podstawie artykułu:

http://www.rwsentosablog.com/2011/10/28/the-jewel-of-muscat-sailing-the-seas/

Strona Resort World Santosa, gdzie znajduje się muzeum:

http://www.rwsentosa.com/

Strona spółki Tilmana Walterfanga:

http://tilmanwalterfang.org/

Więcej o wraku z Belitung:

http://en.wikipedia.org/wiki/Belitung_shipwreck

Strona o przebiegu rekonstrukcji i wyprawy Klejnotu Maskatu:

http://www.jewelofmuscat.tv/en/timeline


Udomowienie konia


Dotychczasowe badania nad hodowlą koni szacowały domestykację tych zwierząt na 3 tysiąclecie p. n. e., miało się to dokonać w Azji Centralnej. Badania prowadzone obecnie na stanowisku al-Maqar (Arabia Saudyjska) sugerują, aby udomowienie przesunąć nie tylko w czasie ale także w przestrzeni. Podczas prac wykopaliskowych odkryto pochówki koni oraz ok 90-centymetrowe popiersie tego zwierzęcia. Badania archeologów wsparli specjaliści z dziedziny genetyki zajmujący się pochodzeniem genetycznym koni.

Pochówki towarzyszyły punktowi osadniczemu, w której odkryto zabytki świadczące o wysokim poziomie rozwoju cywilizacji – groty strzał, narzędzia kamienne, tkackie, do przędzenia nici, żarna. Osiedle zlokalizowane było w wyschniętym dziś korycie rzeki (czynnym w okresie neolitu).

Zakrojone na szeroką skalę badania archeologiczne mają na celu przyciągnięcie turystów i zdywersyfikowanie ekonomii państwa skupionej na wydobyciu ropy naftowej.

 

http://news.discovery.com/animals/horse-domestication-saudi-arabia-110825.html

 

http://history.sf-fandom.com/2011/08/25/closing-in-on-the-archaeological-garden-of-eden/

 


Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 51 obserwujących.

%d bloggers like this: